|
Verlies nooit het kind in jezelf !
Dat Scandinavië op de wereldkaart bekend staat als de bakermat van de gothic metal is natuurlijk al lang geen nieuws meer… Toch is er voor mijn part één dame die binnen dit genre bijzondere aandacht vraagt, en dat is Helena Michaelsen. Vroeger schitterde haar stem in het opgedoekte Trial Of Tears, een band die toch wel als één van de grondleggers van de gothic metal kan beschouwd worden. Nu staat de engelenstem van mevrouw Michaelsen ten dienste van Imperia, waarmee ze ook volop furore maakt! En alsof dat nog niet genoeg is, heeft Helena ook nog een nieuwe band opgericht onder de naam Angel. Hiermee wijkt ze enigszins af van haar getrouwe gothic koers, maar ik ben ervan overtuigd dat vele van haar trouwe fans haar nieuwe werkje ‘A Women’s Diary – Chapter 1’ zeker gretig zullen aanvaarden! Wij waren alvast erg nieuwsgierig naar de totstandkoming van dit nieuwe album, en bestormden haar dan ook met een spervuur van vragen… Een uiterst goedgeluimde Helena Michaelsen stond ons magazine maar al te graag te woord.
Waarom ben je enige tijd geleden met Angel begonnen? Ik bedoel maar, je speelt toch ook nog in Imperia…
Ik had al vele jaren het idee om iets anders te beginnen, en volledig mijn eigen ding te kunnen doen. Bij Imperia schrijf ik ook de teksten, maar die zijn steeds aangepast aan de muziek die reeds geschreven is door de andere leden van de band. Met Angel maak ik zelf de muziek eerst op akoestische gitaar, en schrijf er onmiddellijk de bijhorende tekst bij. Pas dan komen de andere leden van Angel erbij om de muziek verder uit te werken. Dus Angel is voor mij meer een persoonlijke uitlaatklep, omdat ik alles lekker zelf kan doen.
Ik vermoedde al zoiets… De teksten die je voor Angel schrijft zijn zéér persoonlijk en emotioneel. Soms lijkt het zelfs pure poëzie…
Wel bedankt… Dat is een groot compliment! Ik ben zelf ook een groot liefhebber van poëzie. Vandaar misschien (lacht)…
De muziek die je met Angel maakt verschilt helemaal met wat je doet met Imperia (of vroeger met Trial Of Tears)… Angel heeft nog weinig met metal te maken, of niet?
Wel, ik hou énorm veel van metal, en daarom zit ik ook bij Imperia. Maar ik heb ook nog een andere – laat ons zeggen gevoelige – kant in me… Ik denk dat iedereen zo’n gevoelige kant heeft, trouwens. En het maakt geen reet uit welke kleren je draagt of welke muziek je luistert. Ook mensen die gekleed zijn in leder, of mensen die death metal spelen kunnen gevoelige kanten hebben! Voor mij voelde het alsof het tijd was om deze kant van mezelf te laten zien, en daarom is Angel hiervoor een perfect middel.
En laat het nu cliché klinken, maar vele mensen zijn bang om hun gevoelige kant bloot te leggen en het aan anderen te laten zien of horen…
Ja, mensen zijn vandaag de dag veel te veel bezig met image-building; en stellen hun trots boven alles. Er wordt steeds gedacht hoe andere mensen over hun denken, en daardoor gaan ze zichzelf verloochenen. Daarom is dit album net zo persoonlijk geworden. Ik wou echt laten zien dat ik mezelf kan zijn. Ik heb zo een beetje mijn eigen geschifte wereld waarin mijn geest vrij ronddwaalt (lacht).
Je stem klinkt op je nieuwe cd ‘A Woman’s Diary – Chapter 1” ook compleet anders dan we van jou gewoon zijn. Nu gebruik je niet enkel je hoge kopstem, maar probeer je ook meer en meer te experimenteren met andere klanken en toonaarden…
In feite heb ik die nieuwe soort stem, zoals jij het noemt, altijd al gehad. Zelfs wanneer ik vroeger al eigen nummers schreef, gebruikte ik ze al. Daarnaast heb ik in het verleden ook enkele gastbijdragen geleverd met een zeer lage stem, aan bijvoorbeeld satanische metalbands. Toen gebruikte ik een zeer agressieve stem, en zong ik zelfs ook heel erg snel. Maar niemand weet daarvan natuurlijk… Iedereen kent mij enkel en alleen van mijn hoge stem die ik vroeger gebruikte bij Trial Of Tears en nu bij Imperia.
Wanneer ik naar je nieuwe cd luister, valt het me op dat je stem soms erg veel gelijkenissen vertoont met die van Kate Bush of zelfs van Nina Hagen. Werd je door deze zangeressen beïnvloed tijdens je schrijfproces?
Om eerlijk te zijn ken ik maar één liedje van Kate Bush. Maar toen ik bij Trial Of Tears speelde, hoorde ik vaak van mensen dat mijn stem erg leek op die van Nina Hagen, terwijl ik nog nooit iets van haar had gehoord! Dat heeft misschien te maken met mijn leeftijd (lacht)… Na verloop van tijd werd ik toch nieuwsgierig over hoe Nina Hagen dan wel zou klinken, en ben ik er naar beginnen luisteren. Nu kan ik ongeveer begrijpen waarom ze mij met haar vergelijken: ook zij gaat diep met haar stem, om daarna plots zeer hoog te zingen. Ze gebruikt haar stem dan ook meer als een instrument, en dat vind ik erg straf! Het doet goed om vergeleken te worden met zulke grote dames! Soms schijnt mijn stem zelfs verwijzingen te hebben naar Tori Amos of die Griekse zangeres; hoe heet ze nu weer… Maria Callas. Tja, sommige mensen verzinnen echt van alles (lacht).
De muziekstijl die je met Angel brengt is in feite een mengelmoes van verschillende stijlen: pop, rock, gothic, metal… Ging het om het verrijken van de horizonten, om alzo te fans te verrassen?
Vooraleer we van start gingen, heb ik er eigenlijk nooit over nagedacht. Maar voor iedere episode die ik schrijf creëer ik een bepaalde atmosfeer. Je kan het vergelijken met de muziek in een film… Wanneer in iedere scène dezelfde muziek wordt gebruikt, dan verliest de film een groot deel van zijn kracht en wordt alles saai. Maar als de muziek is aangepast aan de scène, dan pas wordt alles interessant. En op deze manier werk ik ook. Als ik een bepaald verhaal wil weergeven, dan moet de stem en de muziek ook aangepast worden aan het verhaal!
Dus in principe is ieder nummer een verhaal op zichzelf?
Inderdaad, alle liedjes hebben een volledig eigen karakter, en uiteindelijk vormen ze één geheel als de cd volledig beluisterd is.
Voor de release van ‘A Women’s Diary’ koos je voor een Grieks label (Black Lotus, nvdr)… Wat was daarvoor de reden?
Met Imperia werden we door de mensen van Black Lotus gevraagd om een nummer te spelen voor een tribute cd voor Dead Can Dance, en zo zijn we met die mensen in contact gekomen. Vanaf dat moment hebben we contact met elkaar blijven behouden, en zijn we zelfs vrij goed bevriend geraakt! Op een keer belde ik hen op met de vraag of ze het nieuwe album van Angel wilden uitbrengen, en ze waren onmiddellijk bereid. We zijn heel tevreden over onze samenwerking met Black Lotus, zowel qua promotie als op gebied van artwork. Ik ben zelf al twee maal in Griekenland geweest, en daar barst het werkelijk van de goede artiesten; zowel muzikanten als grafische kunstenaars. Iedereen is daar zo enorm gepassioneerd met z’n werk bezig! Ze werken niet specifiek voor het geld, maar wel omdat ze hun job met hart en ziel uitoefenen! Die mensen zijn ook echt geïnteresseerd in wat je doet, en waarmee je allemaal bezig bent… En die kennis gebruiken ze later dan als ze voor jou iets creëren! Goh, die Grieken zijn echt fantastisch om mee samen te werken! Ze steunen je echt in wat je doet, en komen zelf ook soms met ideeën op de proppen. Het voelt echt goed aan, en ze zijn zo professioneel…
Vond je het dan niet riskant om bij een eerder klein label onderdak te vinden?
Zij zijn alsmaar aan het groeien, hoor! Momenteel huisvesten ze onder andere ook Chris Caffery (Savatage, Trans Syberian Orchestra en solo, nvdr). Maar aan de andere kant is het ook niet zo belangrijk hoe groot een label is, want iedereen moet ergens starten natuurlijk… En je raakt veel verder als je ergens gepassioneerd mee bezig bent, dan wel wanneer je het enkel doet om geld te verdienen. Dit is nog échte puurheid, met een hart voor de muziek!
Jij komt zelf uit Noorwegen, de nieuwe cd werd opgenomen in Duitsland, en werd uitgebracht op een Grieks label… Je lijkt wel erg graag te reizen! Heb je toevallig zigeunerbloed in je aderen?
(schatert) Wie weet… Ik weet het eigenlijk zelf niet. Ik voelde me altijd als een indiaan of zoiets… Maar een verre verwant aan moeders zijde was niet uit Noorwegen afkomstig, en misschien is het daarmee dat ik zo graag reis. Tijdens mijn promotietoer, die een week duurde, zat ik iedere dag in een ander land… Tja, het is raar om uit te leggen, maar ik ben niet graag thuis!
Heb je voor de nabije toekomst nog plannen met Angel? Een Europese tour misschien?
We zijn momenteel optredens aan het verzamelen doorheen gans Europa. Als het lukt zullen we zeker een tournee proberen samen te stellen! Momenteel concentreer ik me vooral op het geven van interviews, en in tussentijd ben ik op pad met Imperia. We zijn daarnaast ook een tweede cd met Imperia aan het opnemen, dus mijn tijd is goed gevuld (lacht).
Is het dan niet moeilijk om twee bands met elkaar te combineren?
Het is eigenlijk niet zo moeilijk, maar het kost ongelooflijk veel tijd en organisatie! Momenteel ben ik zelf manager van de beide bands! Natuurlijk krijg ik bij sommige zaken hulp van de andere bandleden, maar voor de rest moet ik alles zelf regelen. Mijn dagen zitten dus goed vol, maar ik doe het ontzettend graag! Stel je voor dat ik in een supermarkt moest werken… Ik zou compleet gek worden!
Oké, laatste vraagje… Kan je in één zin je boodschap naar de rest van de wereld verkondigen?
Verlies nooit het kind in jezelf!
Helena, énorm bedankt voor de fijne babbel, en hopelijk treffen we mekaar nog eens op een optreden van één van je bands!
Zeker weten! Toedeloe…
|
|
|
