| << Back | ||||||||||||||
Kort na de single “Don't wanna run” is hier het volledige album van het nieuwe solo project van Helena Iren Michaelsen, dat ze Angel gedoopt heeft. 'Crazy angel' Helena laat zich hierop van een heel andere kant horen, een veel ingetogener, serener en vooral serieuzere kant. De band bestaat uit dezelfde leden als haar andere project Imperia, maar de muziek is niet te vergelijken. Waar Imperia nogal clichématig het hele gothic metal spectrum besloeg, gaat deze band ditmaal een stuk verder kijken. De invloeden zijn gehaald uit de hele muzieksector: zowel pop, rock, akoestische singer songwriter, gothic, new wave, elektro als easy listening. Ieder nummer heeft zo zijn eigen sfeer meegekregen, afhankelijk van de emoties die Helena opwekt in de tekst. Zoals de titel van de plaat al doet vermoeden, haalt ze daarvoor inspiratie uit haar eigen leven: uit haar opgroeien van klein meisje tot vrouw. Vergelijk het lieflijke, akoestische “Little girl” maar eens met het bombastische goth nummer “Lead you through fire” en je maakt zelf de groei mee. Niet dat je een vrouw moet zijn om het erg gevoelige materiaal te begrijpen en je er in te leven. Helena of Angel weet gewoon de juiste snaar te raken. En ze mag haar ambities voor deze plaat heel hoog leggen, want dit album zal een groot publiek weten te bereiken, ook ver buiten het metal genre. Er staan immers een paar nummers op die het op de radio wondergoed kunnen doen. De prachtige ballade “Mother”, één van de meest aangrijpende ballades die ik recentelijk gehoord heb of het erg toegankelijke “Little princess” wat me een beetje aan Tori Amos doet denken, zijn maar twee voorbeelden. Helena verkent haar hele stembereik op dit album, van haar gekende operazang tot haar gewone zangstem, van Kate Bush-achtige uithalen tot Nina Hagen-achtig gekrijs: ze bewijst op “A woman's diary, chapter one” over een machtig en flexibel paar stembanden te beschikken. Het talent dat haar toegemeten wordt, komt eindelijk op een waardige manier tot uiting. Om maar te zeggen dat ik erg onder de indruk was van Angel's debuut, met Imperia kon Helena Iren Michaelsen me niet helemaal overtuigen, deze keer valt mijn mond een paar keer open van bewondering. Voor de muzikaliteit van de plaat en van Helena, laat dat duidelijk zijn. De prettig gestoorde blonde stoot die we kennen van Imperia of vroeger Trail Of Tears heeft ook een ernstige, volwassener kant en die zal heel veel mensen aanspreken. Om 11:18 op 26/07/2005 door Mr Hell geplaatst / www.hellspawn.be Rating: 90 / 100 |
||||||||||||||
|
|
||||||||||||||
